پوتين
 

همه چيز با احساس يك درد عجيب در شكم مادرم شروع شد . در بيمارستان ، پرستار با انگشت به سرش اشاره كرد و به پدر فهماند كه بخش زايمان در ساختمان ديگر قرار دارد و بعد با ديدن من در آغوشِ . . . – دقيقاً به خاطر ندارم چه كسي بود . . . هيچ يك حتي پدرم نتوانستند به خاطر بياورند او كه بود و من هم اصلاً در آن غائله حضور داشتم يا نه . . .- اضافه كرد ممكن است جنيني باشد كه از رحم خارج نشده و بعد چنانكه گويي به آنچه كه گفته اطمينان ندارد ، پرستار ديگري را صدا زد و بدون آنكه منتظر جواب باشد ، به دنبالش دويد .
پدر كه در محوطه ي بيمارستان خود را به تخت در حال حركت مادر رسانده بود از پنجره ديده مي شد .
ساعتي از محو شدن پدر و مادرم پشت ورودي شيشه اي ساختمان روبرو نگذشته بود كه با همهمه ي اطراف از خواب پريدم . دود غليظي از پشت پنجره ي اتاق ديده مي شد . از صداي آژير و آنچه كه از سر و صداي پرستاران و شيون اطرافيان مي شنيدم ، وحشتزده گريه كردم . پرستار به كسي كه مرا در آغوش تكان مي داد اشاره كرد مرا ببرد و همراه تخت مردي كه با دست خون آلود شقيقه هايش را فشار مي داد در انتهاي راهرو گم شد . از پله هاي ساختمان پايين رفتيم و در ميانه ي حياط بيمارستان پدر را ديديم كه پشت در شيشه اي بخش زايمان كاشي هاي كف بخش را با گامهايش شماره مي زد . در را كنار زديم . پدر با ديدن ما دستش را به ديوار چسباند و سرش را از ما پنهان كرد .
پرستاري صدا زد : همراه اين خانوم حامله . . . پدر به سمت او دويد . . . زن ادامه داد : شما هستين ؟ و بدون مكث ادامه داد : حال بيمارتون خوبه . مي تونين تسويه حساب كنين . پدر پرسيد : چرا اينقدر درد داشت ؟
- اين يه مورد استثنايیه. پلاستيك سياه رنگي را دست پدر داد و ادامه داد : مثل ماهي هايي كه از ابر مي بارند . همزمان به سوال مردي كه با لباس سفيد از كنارش رد شده بود پاسخ داد و با هم به سمت در خروجي بخش دويدند . پدر تند پلاستيك را باز كرد و با ديدن پوتيني كه آغشته به خون و كثافت بود آن را به زمين انداخت و به سمت در دويد و جلوي پرستار را گرفت . پرستار گفت : اينجا كسي به جنين مرده ي شما احتياج نداره . مثل اين كه حاليتون نيست ، جنگ شروع شده آقا ...
 

لاهیجان  بهمن 82